SON

  Evet başlıktan da anlaşıldığı gibi kitabı bitirdim. Keşke hiç bitirmeseydim. Böyle bir aşka bu kadar mutsuz ve hüzünlü son hiç yakışmadı. Mutsuz sonları okumaktan hep nefret etmişimdir. Cemil Bey'in çocukları oluyor ve Münire de yalnız başına her zamanki mutsuzluğuyla baş başa kalıyor. Ben hep kavuşacaklar diye beklerken malesef umduğum gibi olmadı.
Keşke Münire'nin babası Münireyi Cemil Bey ile evlendirseydi de tüm bunlar yaşanmasaydı. Kitabın sonunda üzülen hep kadın mı olacak :(

Beni en çok üzen söz ise Münire'nin '' ben ne zevceliğin , ne analığın tadını tattım. Ne de iyi bir ev kadınıyım '' demesiydi. İnsan bu cümleyi okuyunca zaten içini bir hüzün kaplıyor. 

Önceki blogumda yazdığım gibi kötü sonlar beni çok etkiliyor. Bu yüzden birileriyle konuşma ihtiyacı duyuyorum. Bende kitabın sonunu anneme anlattığımda annem sadece , 

''Hayat böyle '' dedi.

Gerçekten öyle mi bilmiyorum ama mutlu sonlara daima inanıyorum. Her ne kadar çok bazen olmasa da. 

Kitaptan çıkardığım yargı ise ''Hayat geç kalanları affetmez '' 

Bu kitabı bize okumamız için verdiği için ilk Güner Hocama ve okuyup beğenen herkese çok teşekkür ederim. 

Tekrar görüşmek dileğiyle...

Hoşçakalın :)