Bu bölümde anladığım bir şey varsa o da kendimizle ilgili kararları en iyi bizim bilmemizdir. Münire'nin babasının
kızının fikrini almadan evlendirmesi hem kızının üzülmesine hem de aldatılmasına sebep oldu. Bu yüzden büyükler her zaman doğru kararı veremeyebilir. Dediğim gibi kendimizle ilgili kararları yalnızca en iyi biz bilebiliriz. O dönemde ailenin isteğine göre evlendirilmek çok saçma olsa gerek.
Neyse gelelim asıl sevdiğim bölüme :) Münire artık çocukluğunun geçtiği konağa döner. Uzun bir süredir gelmediği konağı görünce içine mutlulukla karışık hüzün duyguları kaplar. Tüm mutsuz günleri geride bırakmıştır. Artık Cemil Bey ile buluşmaları ve mektuplaşmaları daha da zorlaşır. Bunun üzerine Münire halasının yanına gider. Halası çok neşeli ve çocuk ruhlu bir kadındır. Münire ile yüz bakımından benzemelerinin yanında aynı kaderi de paylaşırlar.
Halası da tıpkı Münire gibi imkansız aşkın kurbanı olmuştur. Münire sonunda kendisini anlayan birini bulduğu için mutlu olur. Cemil Bey ile halası sayesinde sık sık buluşurlar. Şimdilik buraya kadar gelebildim :)Çizdiğim yere gelecek olursam çok beğendim. Bir cümle bu kadar mı güzel anlatılabilir :) Sanki ay ışığının denizi ikiye böldüğünü görmüş gibi oldum. Harika bir şekilde anlatılmış. Kitap gerçekten de bulunduğun ortamı bırakıp başka kişilerin hayatlarını yaşamak gibi :) En güzeli ise tamamen kitabın içinde olduğunu hissetmek...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder